witam, książka ta zainteresowała mnie w związku z prywatnymi przeżyciami. sądziłam, że znajdę w niej podpowiedź w jaki sposób przejśc przez trudny okres i pomóc moim najbliższym. niestety okazało się, iż nie ma w niej nic, co byłoby dla mnie nowością (byc może wynika to z faktu, iż jestem prywatnie psychologiem). faktem jest, że wywołuje ona silne emocje, jednak tak naprawdę nie pomaga w rozwiązaniu problemów.

Szczerze to byłam zawiedziona, może za dużo od niej wymagałam, myślałam ze ta książka pomoże pogodzić mi się ze śmiercią mojego 4 miesięcznego synka. Jednak nie pomogła. To jest raczej poradnik. Dziwne jest to, że ktoś kto ją chce kupić musi zakładać, że jego dziecko umrze przy porodzie...bo inaczej nie widzę sęsu jej zakupu. Myślę, że mimo, że nie jestem pisarzem potrafiłabym napisać duzo lepszą książkę na temat śmierci dziecka, i jak sobie z tym radzić. Może z czasem się odważę napisać. Nie polecam tej publikacji, nie podnosi wogóle na duchu...a kupowałam ją z tą myślą, że może mi coś wyjaśni :(

Kupiłam tą książkę, gdyż podobnie jak jej autorka straciłam dziecko...choć w inny sposób. Chciałam wiedzieć jak myślą, czują inne kobiety, które przeżyły podobne tragedie. Polecam lekturę tej książki. Mi ona pomogła choć należy pamiętać, że każdy człowiek jest inny i inaczej przeżywa swoje smutki. Ważne jest abyśmy w naszej historii, nie czuły się samotne, a zrozumieć nas potrafi niestety tylko ktoś, kto przeżył to co my.

Książka super jako lektura, poradnik życia, doradca umysłu, perfekcyjny styl. Temat, jak i tytuł mówią za siebie. Polecam.

Zakupiona publikacja okazała się niesamowicie przydatna do napisania mojej pracy.Ujęła mnie swą treścią, aż do łez.

Bardzo dobra choć wymagająca lektura. Daje spojrzenie na rzeczy które nas spotykają z perspektywy kuchni i ukazują prawdę o traumatycznych przeżyciach mówiącą, że to czego nie chcemy może zawsze nas zaskoczyć trafić w samo serce - czy nam się to podoba czy nie.

przeczytałam jednych tchem, jak wszyscy z tego co wiem. i jak wszyscy co to przeżyli czułam jakbym sama ją napisała, jakbym czytała swoja przeszłość i swoją teraźniejszość. swój ból i swoje oczekiwania, swój smutek i brak zrozumienia go u innych. no cóż, cieszę się, że trafiłam na tą książkę i cieszę się, że w tym co czuje nie jestem sama, że to co czuję nie jest ani złe ani nie na miejscu, że to co czuję jest we mnie prawdziwe i nie należy się tego wstydzić. po śmierci mojej córeczki, która umarła w trakcie porodu bo była wcześniakiem bardzo chciałam oprawić jej usg bo tylko to miałam ale wstydziłam się bliskich i tych innych osób, które mogłyby to źle odebrać lub posądzić mnie o szaleństwo. teraz to zrobiłam, mam moje dziecko w ramce w czarno białym tle zdjęcia usg. jak to przyjęto? też źle bo bez komentarza, nikt tego nie skomentował i udają, że tego nie widzą..... no cóż ważne jest to, że tego chciałam i to mam. mam też świadomość, że takich jak ja matek jest więcej, nie jestem sama i nie jestem szalona...

Czytając tą książkę czułam się tak jakby ktoś zebrał i opisał moje myśli. Nasza historia jest prawie identyczna. Tylko ktoś kto przeżył to samo może tak myśleć i tak opisać swoje przeżycie. Pani Karolina zrobiła to w sposób bardzo naturalny. Z wieloma wnioskami zgadzam się w 100%. Przeczytanie tej książki było dla mnie w jakimś sensie oczyszczające. Polecam wszystkim, których dotknęła taka tragedia oraz osobom z ich otoczenia. Jednocześnie zwracam sie bezpośrednio do autorki. Jeżeli przeczyta Pani moją opinię i zechce sie ze mną skontaktować osobiście to bardzo proszę o maila na adres: marzpiet@poczta.onet.pl

PCzytając tę książkę miałam wrażenie jakbym czytała swój pamiętnik i swoje przeżycia. Autorka doskonale to opisała. Podobała mi się zwłaszcza druga część książki zawierająca cenne rady jak sobie poradzić z tą straszną tragedią. Zainteresowała mnie również cześć dotycząca porad jak się ma zachować otoczenie kobiety, która straciła dziecko. Lektura ta przyniosła mi w pewnym sensie ukojenie i pozwoliła dojść do siebie po stracie mojego ukochanego dziecka. Polecam ją każdemu.

Czytałam książkę płacząc. Oddaje ona w 100% moje myśli i uczucia jakie towarzyszyły mi po stracie mojego synka. Pozwoliła mi ona nazwać/zrozumieć to, co mnie tak strasznie drażniło i nadal drażni w zachowaniu ludzi, którzy mnie otaczają. Jest to obowiązkowa lektura dla kobiet, które doświadczyły największej tragedii jaka może się przydarzyć kobiecie - straty dziecka.